Η φέρουσα κατασκευή – ιστορική εξέλιξη. Ο Αρχιτέκτονας και ο Δομοστατικός Μηχανικός. Φορτία της κατασκευής. Οι βασικές εντατικές καταστάσεις (εφελκυσμός, θλίψη, διάτμηση, κάμψη, στρέψη). Η έννοια του φορέα. Θεωρητικά ομοιώματα φορέων. Είδη ραβδωτών φορέων (δικτύωμα, δοκός, υποστύλωμα, πλαίσιο, τόξο). Κινητοί σχηματισμοί, ισοστατικοί και υπερστατικοί φορείς. Σύνθεση δυνάμεων και συνθήκες ισορροπίας. Υπολογισμός αντιδράσεων ισοστατικών φορέων. Υπολογισμός αξονικών δυνάμεων ισοστατικών δικτυωμάτων. Βασικές έννοιες αντοχής των υλικών. Η έννοια της τάσης. Ορθές τάσεις λόγω αξονικής δύναμης και ροπής κάμψης. Διατμητικές τάσεις λόγω τέμνουσας δύναμης και ροπής στρέψης. Επιτρεπόμενες τάσεις δομικών υλικών. Υπολογισμός φορτίων διατομής ισοστατικών πλαισίων (αξονικές και τέμνουσες δυνάμεις, ροπές κάμψης). Παραμορφώσεις δομικών στοιχείων. Ελαστική γραμμή πλαισιακών φορέων. Εισαγωγή στις μεθόδους δυνάμεων και μετακινήσεων για τον στατικό υπολογισμό υπερστατικών φορέων. Ποιοτική χάραξη διαγραμμάτων φορτίων διατομής.

Lecture_00_intro.pdfLecture_00_intro.pdf

Το μάθημα παρουσιάζει στους φοιτητές/τριες βασικές αρχές και έννοιες σχεδιασμού μέσα από σειρά σχεδιαστικών θεμάτων. Η έμφαση δίνεται στο συντακτικό της αρχιτεκτονικής μορφής και στα βασικά γεωμετρικά και δομικά στοιχεία τα οποία χρησιμοποιούνται στην αρχιτεκτονική σύνθεση.

Σε αυτό το μάθημα, οι πρωτοετείς φοιτητές εισάγονται στις βασικές αρχές του αρχιτεκτονικού σχεδιασμού, της κατασκευής και των δομικών υλικών, μέσα από διαλέξεις και εργαστήριο, με θέμα τη συνθετική και παράλληλα κατασκευαστική πρόταση μιας μονώροφης κατοικίας. Το μάθημα έχει ως στόχο να εισάγει τους φοιτητές στον προβληματισμό που αφορά στην κατασκευαστική διάσταση των αρχιτεκτονικών  προτάσεων αλλά και στη σημασία της υλικότητας της αρχιτεκτονικής. Αντικείμενο του μαθήματος είναι να γίνει κατανοητή η
άρρηκτη σχέση μεταξύ της συνθετικής πρότασης και της άρτιας κατασκευαστικής λεπτομέρειας, μέσα από θεωρία αλλά και πράξη. Η κατανόηση αυτής της σχέσης και η αντιμετώπιση των προβλημάτων που προκύπτουν, ήδη από το πρώτο στάδιο διαμόρφωσης μιας συνθετικής πρότασης, θα τους επιτρέψει να είναι στο μέλλον δημιουργικοί και μάχιμοι, σε ένα σύγχρονο περιβάλλον, που απαιτεί από έναν ώριμο αρχιτέκτονα  γνώση, ισορροπία και αρτιότητα γραφής σε επάλληλα επίπεδα, της σύνθεσης, της ογκοπλασίας, της λειτουργίας αλλά και της κατασκευαστικής
λεπτομέρειας.

Το εργαστήριο έχει ως στόχο την εξοικείωση των φοιτητών και φοιτητριών με τη διαδικασία του αρχιτεκτονικού σχεδιασμού με ιδιαίτερη αναφορά στην υλικότητα και τις κατασκευαστικές μεθόδους και τεχνικές. Επίσης με την ικανότητα συγκρότησης και ανάπτυξης των βασικών ιδεών και ζητημάτων που κατευθύνουν την σχεδιαστική διαδικασία στην αρχιτεκτονική. Όπως ζητήματα χωρικής οργάνωσης, προγράμματος, μορφής, και δομής. Η εκπαιδευτική διαδικασία οργανώνεται με τρόπο, που να γίνει κατανοητό από τους φοιτητές, ότι η κατασκευή, δεν αποτελεί για την αρχιτεκτονική μια ανεξάρτητη πρακτική, που απλά υλοποιεί αυτό που σχεδιάστηκε αλλά αντίθετα συνιστά μια αναπόσπαστη, διάσταση του αρχιτεκτονικού σχεδιασμού. Πρόθεση επίσης του εργαστηρίου είναι η εξάσκηση στην έρευνα, στην αναλυτική σκέψη, στην συνθετική προσέγγιση, στην σύλληψη και εξέλιξη της αρχιτεκτονικής ιδέας, και στην ανάπτυξη μικρής πολυπλοκότητας λειτουργικού προγράμματος. Η εξάσκηση επίσης στις αναπαραστατικές τεχνικές, στα μέσα και εργαλεία σχεδιασμού, στην κατασκευή προπλασμάτων. 

ΕΝΝΟΙΕΣ - ΕΚΔΟΧΕΣ - ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ

Το μάθημα επικεντρώνεται στη διερεύνηση της έννοιας του καταφυγίου στις διάφορες εκδοχές του. Με θέμα το σχεδιασμό ενός κτιρίου μεσαίας συνθετότητας, οι φοιτητές/τριες πειραματίζονται στις διαφορετικές εκδοχές δομικής σχέσης κελύφους και περιβάλλοντος χώρου, σε μια προσπάθεια να συνθέσουν το τοπικό με το διεθνές και να ασκηθούν στους τρόπους με τους οποίους ο σχεδιασμός του χώρου προσδιορίζει πώς οι άνθρωποι σχετίζονται με το άμεσο και ευρύτερο περιβάλλον. Η έμφαση είναι στην ένταξη του κτιρίου στο περιβάλλον του, ιδιαίτερα στο φυσικό τοπίο, ανάλογα με τον τύπο του καταφυγίου, στην εναρμόνισή του με αυτό (ορεινό, παραθαλάσσιο), στη σύζευξη εσωτερικών και εξωτερικών χώρων (κλειστών, υπαίθριων ή ημι-υπαίθριων χώρων), τη σημασία των υλικών και τη βιωσιμότητα του δομημένου και μη περιβάλλοντος.

04ΕΑ10_Εκφώνηση Θέματος 2021.pdf04ΕΑ10_Εκφώνηση Θέματος 2021.pdf04ΕΑ10_Χρονικός Προγραμματισμός 2021.pdf04ΕΑ10_Χρονικός Προγραμματισμός 2021.pdf

GR

Αντικείμενο του μαθήματος είναι η διερεύνηση της διαδικασίας του αρχιτεκτονικού σχεδιασμού, των αφετηριών αλλά και των ορίων του. Επιχειρείται η σύνδεση του αρχιτεκτονικού σχεδιασμού, ως βαθιάς, συνθετικής διαδικασίας με τον ευρύ χώρο της καινοτομίας, τη μελέτη δομών (τυπολογικών, μορφολογικών, τεχνολογικών, οικολογικών και άλλων), την καταγραφή, αλλά και άλλων επιστημονικών και δημιουργικών πεδίων, με την εφαρμογή προηγμένων μεθοδολογιών σχεδιασμού, χωρικής αναπαράστασης και κατασκευής.

Επιδίωξη του μαθήματος είναι η κατανόηση της δυναμικής του χώρου, του τόπου και των ποιοτήτων του, η αμφισβήτηση δεδομένων προγραμματικών και κτιριολογικών σχημάτων, η πειραματική επεξεργασία σύνθετων, εναλλακτικών και ενίοτε απρόβλεπτων λειτουργικών προγραμμάτων. Σκοπός είναι η τελική προώθηση πρωτότυπων χωρικών προτάσεων για το ανθρωπογενές περιβάλλον και το τοπίο, μέσα από συνεκτικές, συνθετικές αρχιτεκτονικές αφηγήσεις.

Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στην ενθάρρυνση και πιθανώς τη διαμόρφωση προσωπικών σχεδιαστικών λεξιλογίων, με ευελιξία και εφευρετικότητα στην ανταπόκριση σε πολύπλοκες χωρικές απαιτήσεις. Οι φοιτητές/τριες καλούνται να ασκηθούν στη συνεχή επεξεργασία των συνθετικών προτάσεων μέσα από την χρήση προηγμένων χωρικών καταγραφικών και αναπαραστατικών εργαλείων, ψηφιακών και φυσικών μοντέλων, τα οποία μπορεί να είναι εννοιολογικά, διαγραμματικά και όχι απαραίτητα αναπαραστατικά.

EN

The course’s object is the research on the procedure of architectural design and the investigation of its origins and its limits. The course will attempt to connect architectural design, as a deep, creative procedure with broad fields of innovation, study of structures (typological, formal, technological, ecological, etc.), documentation, as well as other scientific and creative fields, using advanced methodologies for design, spatial representation and fabrication.

The aim of this course is to understand the dynamics of space, place and its qualities, the challenging of established building schemes, the experimental process of complex and sometimes unexpected alternative functional programs. The purpose is the final proposal of innovative spatial situations for the human-made environment and landscape, through coherent, compositional, architectural narratives.

Particular emphasis is placed on encouraging the development of personal design vocabularies, portraying flexibility and resourcefulness in responding to complex spatial requirements. Students will be challenged to a continuous processing of their design proposal through the use of advanced spatial documentation and representational tools, digital and physical models, which may be conceptual, diagrammatic and not necessarily representational.

Eφελκυόμενες-Αυτοφερόμενες-Αναδιπλούμενες Μεμβράνες, Φουσκωτές Κατασκευές, Αναρτημένες Κατασκευές, Πτυχωτές Κατασκευές, Πολύπλευρα, Δένδρα, Κελύφη, Πλέγματα

Εργαστηριακό μάθημα σχεδιασμού εστιασμένο σε ζητήματα αρχιτεκτονικού σχεδιασμού σε ιστορικό περιβάλλον όπως:

1. νέα αρχιτεκτονική σε ιστορικό πλαίσιο.

2. επεμβάσεις ανασχεδιασμού ιστορικών κτιρίων

3. προσθήκες σε ιστορικά κτίρια

4. αρχιτεκτονικές επεμβάσεις αποκατάστασης και επανάχρησης ιστορικών κτιρίων και συνόλων

5. επεμβάσεις ανάπλασης και ανάδειξης ιστορικών συνόλων και τόπων

Στόχος του εργαστηριακού μαθήματος είναι: να φέρει τους φοιτητές σε επαφή με τη Θεωρία του Υλικού Πολιτισμού και την κριτική αντιμετώπιση της πολιτιστικής παράδοσης, την ερμηνεία της δηλαδή, όπως εγγράφεται στο πολιτιστικό απόθεμα, στα αρχιτεκτονικά σύνολα και στα μνημεία. Επιδιώκει να τους δώσει εφόδια για να μπορέσουν να χειριστούν προγραμματικά και σχεδιαστικά, με σύγχρονες επεμβάσεις, ένα τόσο ευαίσθητο, αυξημένων απαιτήσεων και αυξημένης πολυπλοκότητας τομέα και ταυτόχρονα να τους εξοικειώσει με την πολυδιάστατη και διεπιστημονική προσέγγιση του ιστορικού αρχιτεκτονικού αποθέματος. Εργαστήριο Πρόκειται για εργαστηριακό μάθημα αυξημένης συνθετικής πολυπλοκότητας, με στόχο την προσέγγιση των φοιτητών-τριών στον πολύ σημαντικό και καθοριστικό ρόλο του αρχιτέκτονα στον επανασχεδιασμό και στη διαχείριση του ιστορικού περιβάλλοντος, που αποτελεί, πολύ σημαντικό τμήμα της σύγχρονης αρχιτεκτονικής δημιουργίας. Στα θέματα του εργαστηρίου θα περιλαμβάνονται κτίρια ή σύνολα ιστορικού ενδιαφέροντος και μνήμης. Η προσέγγιση του θέματος θα γίνεται σύμφωνα με τις σύγχρονες επιστημονικές μεθόδους ανάλυσης, τεκμηρίωσης, αξιολόγησης και διαχείρισης των ιστορικών κτιρίων και συνόλων, μέσα από μια διεπιστημονική θεώρηση και θα στοχεύει στην εκπόνηση μιας πλήρους επεξεργασίας της αρχιτεκτονικής πρότασης. Προβλέπονται ενδιάμεσες παρουσιάσεις των φοιτητών-τριών στο σύνολο των μελών του εργαστηρίου, τόσο κατά τη διαδικασία της μελέτης τεκμηρίωσης του ιστορικού τόπου, όσο και κατά τη διάρκεια της συνθετικής διαδικασίας των αρχιτεκτονικών επεμβάσεων. 

The students are familiarized with authentic scientific material relevant to Architecture.

The purpose of the course is to enable the students to use the knowledge of the English Language they already have in order to study authentic scientific texts of their speciality and to communicate their thoughts and ideas in English academic situations. 

O4PP10.docO4PP10.doc

Διδασκαλία της Αγγλικής για επιστημονικούς σκοπούς

Το μάθημα εστιάζει κυρίως σε βιώσιμες πολεοδομικές παρεμβάσεις σχεδιασμού, αναβάθμισης και βελτίωσης του αστικού χώρου. Στοχεύει δε, στα εξής πεδία: α) Στην θεωρητική κατάρτιση των φοιτητών, σχετικά με τις διαχρονικές και σύγχρονες προσεγγίσεις στον αστικό και πολεοδομικό σχεδιασμό και β) Με δεδομένη την γνώση τους από προγενέστερα μαθήματα πάνω στις διάφορες τεχνικές ανάλυσης και σχεδιασμού του αστικού χώρου και στην λογική της προγραμματικής διαδικασίας, επιδιώκει την εμβά-θυνση σε εξειδικευμένα θέματα, όπως εκείνα του: 

  •  σχεδιασμού χαρακτηριστικών κυττάρων του αστικού χώρου,
  •  ανάπλασης ιστορικών κέντρων και παραδοσιακών περιοχών ενταγμένων σε αστικά κέντρα, 
  •  εξυγίανσης και αναζωογόνησης υποβαθμισμένων αστικών περιοχών, 
  •  ανάκτησης και επανένταξης εγκαταλελειμμένων αστικών περιοχών με κτιριακό δυναμικό υποβαθμισμένο ή σε υπολειτουργία ή σε αχρηστία 
  •  επανασχεδιασμού δημόσιων υπαίθριων χώρων της πόλης με στόχο τη βελτίωση της εικόνας και λειτουργίας τους ή την ανάδειξη ιστορικών μνημείων και οικιστικών ενοτήτων.

 Το μάθημα απευθύνεται στους φοιτητές μεγάλων ετών, με σχετική πιστοποιημένη εμπειρία σε ζητήματα αστικού σχεδιασμού. Θα γίνονται δεκτοί και φοιτητές (μεγάλων εξαμήνων) άλλων συναφών Τμημάτων της Πολυτεχνικής Σχολής, με σχετική πιστοποιημένη εμπειρία στα ζητήματα του αστικού σχεδιασμού, οι οποίοι θα μπορούν να επιλέξουν το μάθημα ως επιλογή. Ο επιτυχής έλεγχος της αποκτηθείσας γνώσης, προσφέρει 12 διδακτικές μονάδες.

ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ

Εργαστηριακό μάθημα εμβάθυνσης σε ζητήματα αποκατάστασης και επανάχρησης ιστορικών κτιρίων και συνόλων. Εισαγωγή σε ζητήματα επιστημονικής προσέγγισης του αντικειμένου και αρχιτεκτονικές προτάσεις σε επίπεδο εφαρμογής.

1. αποκατάσταση και επανάχρηση ιστορικών κτιρίων

2. επεμβάσεις ανασχεδιασμού ιστορικών κτιρίων

3. προσθήκες σε ιστορικά κτίρια και γενικότερα η νέα αρχιτεκτονική σε ιστορικό πλαίσιο

4. ανάπλαση- αποκατάσταση ιστορικών συνόλων

08EΜ14_2018-19.pdf08EΜ14_2018-19.pdf

Tο μάθημα πραγματοποιεί εισαγωγή στη μεθοδολογία αξιοποίησης των περιβαλλοντικών παραμέτρων κατά τον αρχιτεκτονικό σχεδιασμό κτιρίων και συνόλων. Σκοπός αυτής της μεθοδολογικής προσέγγισης είναι η διατύπωση προτάσεων για τον τρόπο σχεδιασμού των κτιρίων και των υπαιθρίων χώρων, για την επιλογή των κατάλληλων υλικών αλλά και για την εφαρμογή κατάλληλων τεχνικών και κατασκευαστικών μεθόδων προκειμένου να εξασφαλιστεί η άνετη διαβίωση.

Οι γνώσεις που προσφέρει η Δομική Φυσική και η Οικολογία συνιστούν ένα αποτελεσματικό εργαλείο προκειμένου οι επεμβάσεις στο δομημένο περιβάλλον, και ιδιαίτερα ο σχεδιασμός των κτιριακών κελυφών, να παρακολουθήσουν αυτές τις αρχές. Ο αρχιτέκτονας θα πρέπει να αντιμετωπίζει τη θεωρία του μαθήματος ως ένα πλαίσιο κανόνων κατά τη διάρκεια της σύνθεσης και της κατασκευής του κτιρίου αλλά και ως ένα πλαίσιο αρχών για την επιλογή των υλικών και των δομικών προϊόντων που θα αποδώσουν την υλικότητά του.

Το μάθημα προσεγγίζει κριτικά εκείνες τις πραγματικότητες της αρχιτεκτονικής των οποίων η αναφορά, και ακόμη περισσότερο, η διδασκαλία συχνά αποφεύγεται. Ανεξάρτητα από τη διαδικασία παραγωγής και προβολής, η επιτυχημένη αποτίμηση της Αρχιτεκτονικής δεν είναι καθόλου βέβαιη καθώς εναπόκειται στο ρίσκο μιας ουσιώδους κατανόησης και αφομοίωσης από το ευρύτερο πλαίσιο που την περιβάλει, την καθορίζει και την κατευθύνει. Υπό τον έλεγχο της πολιτικής και χωρικής οικονομίας, η Αρχιτεκτονική μπορεί και να αστοχήσει.