Στο εν λόγω μάθημα διερευνάται η σημασία της μουσικής τέχνης ως διδακτικού μέσου κατά τη διδασκαλία του Μαθήματος των Θρησκευτικών. Ειδικότερα, εξετάζεται κατά πόσον η ακρόαση και η μελέτη μουσικών έργων συμβάλλει, ώστε οι μαθητές να οικειωθούν αποτελεσματικότερα τα μορφωτικά περιεχόμενα του Μαθήματος των Θρησκευτικών. Ταυτόχρονα, τίθεται ως αντικείμενο μελέτης και προβληματισμού η επίδραση που μπορεί να έχει η μουσική στην καλλιέργεια και ανάπτυξη της δημιουργικής σκέψης των μαθητών. Η πραγμάτευση του θέματος διαρθρώνεται σε τρία μέρη: Α' Μέρος: Προσεγγίζεται η σχέση του Μαθήματος των Θρησκευτικών με τον πολιτισμό. Παράλληλα, γίνεται αναφορά στην έννοια του πολιτισμικού εγκλιματισμού των μαθητών, και αναλύονται οι λόγοι για τους οποίους ο πολιτισμικός εγκλιματισμός συνιστά έναν εκ των βασικών σκοπών του Μαθήματος των Θρησκευτικών. Β' Μέρος: Μέσα από τη Διδακτική Ανάλυση επιλεγμένων μουσικών έργων επισημαίνονται τα θεολογικά στοιχεία που εμπεριέχουν. Γ' Μέρος: Οι φοιτητές συγγράφουν και παρουσιάζουν τις εργασίες τους κατά τη διδασκαλία του μαθήματος. Αντικείμενο των εργασιών τους είναι να εντοπίσουν θεολογικά στοιχεία σε μουσικά έργα που θα επιλέξουν οι ίδιοι· επίσης, καταθέτουν τις δικές τους προτάσεις αναφορικά με τη διδακτική μεθοδολογία που θα πρέπει να εφαρμοστεί, προκειμένου τα μουσικά αυτά έργα να ενταχθούν αποτελεσματικά στη διδακτική πράξη του Μαθήματος των Θρησκευτικών και να προάγουν τη δημιουργική σκέψη των μαθητών. 

Σκοπός του μαθήματος είναι η κατανόηση της ιστορικής, μεθοδολογικής και ερμηνευτικής εξέλιξης των κύριων κειμένων της Μουσουλμανικής Παράδοσης (Sunna), όχι μόνο του Κορανικού κειμένου και των Ερμηνειών του αλλά και των συλλογών με λόγια του Προφήτη Μωάμεθ (ḥadīth) και τον ρόλο όλων των παραπάνω στην διαμόρφωση του Ισλαμικής Νομολογίας (fiqh) και της Ισλαμικής Θεολογίας ('ilm al-Kalām) κατά την πρώιμη και κλασσική περίοδο. Οι φοιτητές έχουν μια εισαγωγή στις κανονικές συλλογές των ḥadīth σπουδαίων Μουσουλμάνων ακαδήμαϊκών της παράδοσης και τον ρόλο αυτών των συλλογών στις διαμόρφωση των διαφόρων μορφών "ορθοδοξίας" και μη στο Ισλαμ

ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΕΣ ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

 

Υ303] Μουσουλμανική Παράδοση ΙΙ (Sunna)

Σκοπός του μαθήματος είναι η κατανόηση της ιστορικής, μεθοδολογικής και ερμηνευτικής εξέλιξης των κύριων κειμένων της Μουσουλμανικής Παράδοσης (Sunna), με έμφαση στις συλλογές με λόγια του Προφήτη Μωάμεθ (adīth) και τον ρόλο τους στην διαμόρφωση του Ισλαμικής Νομολογίας (fiqh) και της Ισλαμικής Θεολογίας ('ilm al-Kalām) κατά την κλασσική και μέση περίοδο. Οι φοιτητές εμβαθύνουν στην σπουδή των κανονικών συλλογων adīth και την διαφοροποίηση μεταξύ σουνιτικών και σιιτικών συλλογών

Σύγγραμμα:

ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΕΣ ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

 

Μάθημα νέας εβραϊκής γλώσσας επιπέδου Α1.1.

Μαθήματα σύγχρονης εβραϊκής γλώσσας επιπέδου Α1.2.

ΠΕΡΙΛΗΨΗ-7778.pdfΠΕΡΙΛΗΨΗ-7778.pdf

Μάθημα νέας εβραϊκής γλώσσας επιπέδου Α2.1

Μάθημα συγχρονικής εβραϊκής γλώσσας επιπέδου Α2.2

ΠΕΡΙΛΗΨΗ ΜΑΘΗΜΑΤΟΣ-7780.pdfΠΕΡΙΛΗΨΗ ΜΑΘΗΜΑΤΟΣ-7780.pdf

Η παράδοση της εξόδου τα γεγονότα στην έρημο (η θεολογική σημασία του γογγυσμού και της διαμαρτυρίας), η δοξολόγηση του Θεού - οι ύμνοι Ισραήλ, η έννοια της σκληροκαρδίας, το μήνυμα προς τα έθνη.

Το μάθημα κινείται στη βάση της ποιητικής παράδοσης της ορθόδοξης εκκλησίας με κέντρο το ποιητικό είδος του κοντακίου. Έτσι δίνεται έμφαση κυρίως σε παραδείγματα από τη θεολογία του Ρωμανού του Μελωδού (6ος αιώνας). Στόχος είναι να φανεί πώς δένεται ο ποιητικός λόγος με τη διατύπωση δογματικών προβληματισμών.

Στο μάθημα επιχειρείται ιστορική και θεολογική θεμελίωση των σύγχρονων συναντήσεων και τάσεων που παρατηρούνται μεταξύ των εκκλησιών της οικουμενικής κίνησης. Δίνεται έμφαση τόσο στις δραστηριότητες του Π.Σ.Ε. και στη στάση της Ορθόδοξης Εκκλησίας απέναντι σε αυτό, όσο και στην ιστορική διαδρομή του εκκλησιαστικού φαινομένου της οικουμενικής παρουσίας του Χριστιανισμού. Αξιολογείται η προσφορά της Ορθόδοξης Εκκλησίας στην οικουμενική κίνηση και στο Π.Σ.Ε. καθώς επίσης και η προσφορά της οικουμενικής κίνησης και του Π.Σ.Ε. στην Ορθοδοξία. Με βάση τις νεότερες εξελίξεις στο σύγχρονο οικουμενικό διάλογο και εκκλησιολογικό προβληματισμό το ενδιαφέρον του μαθήματος εστιάζεται στην ανίχνευση της θέσης των «άλλων» Εκκλησιών στην Ορθόδοξη αυτοσυνειδησία.

Α. Παρουσιάζεται το Ελληνιστικό και Ιουδαϊκό λογοτεχνικό περιβάλλον μέσα στο οποίο γεννήθηκε το είδος της χριστιανικής ομιλίας». Εξετάζεται η σχέση του Ευαγγελίου με το κήρυγμα της Συναγωγής, συζητείται η διατριβή των Κυνικών ως αμφισβητού-μενο λογοτεχνικό είδος, τα χαρακτηριστικά της και η επίδρασή της στο χριστιανικό κήρυγμα. Αναλύονται η Β΄ Κλήμεντος προς Κορινθίους, το πρώτο δείγμα χριστιανικής ομιλίας και η ομιλία του Μελίτωνος Σάρδεων Περί Πάσχα και το  χαρακτηριστικό ρητορικό της ύφος.

Β. Εξετάζεται η οριστική διαμόρφωση της χριστιανικής ομιλί-ας από τους Καππαδόκες και τον Ιερό Χρυσόστομο, ως αποτέλε-σμα της δημιουργικής τους συνάντησης με τα παραγγέλματα της Β’ Σοφιστικής και του αττικισμού που κυριαρχούσαν στην εποχή τους, με κύριο στόχο την καθολική αποδοχή του μηνύματος του Ευαγγελίου στην εποχή τους

Γ. Γίνεται αναφορά στα χαρακτηριστικά του εκκλησιαστικού λόγου που διαμορφώθηκε στις αρχές της δεύτερης χιλιετίας στη Δύση, η σχέση του με την ομιλία και η πρόσληψή του στην Ανατολή.

Αντικείμενο του μαθήματος είναι η μελέτη της δυτικής πνευματικότητας κατά την περίοδο της πρώτης χιλιετίας. Σκοπός του μαθήματος είναι η γνωριμία των φοιτητών με την πνευματικότητα της δυτικής παράδοσης κατά την περίοδο της αδιαίρετης Εκκλησίας

Εκτίθενται θέματα θεολογικού διαλόγου της ορθόδοξης θεολογίας με τις χριστιανικές θεολογικές εκφράσεις της δυτικοευρωπαϊκής χριστιανοσύνης κατά τις αρχές κυρίως του 17ου αιώνα. Ως παράδειγμα εξετάζεται ειδικά ο διαλεχθείς -στην Αγγλία και Γερμανία- με άλλους θεολόγους της εποχής του Μητροφάνης Κριτόπουλος.

Οι θεωρίες αγωγής και οι θεωρίες μάθησης εντάσσονται στο πλαίσιο ενός ενιαίου μαθήματος, καταδεικνύοντας την ενότητα που υφίσταται μεταξύ φιλοσοφίας και ψυχολογίας μέσα στο πλαίσιο της Παιδαγωγικής Επιστήμης. To μάθημα αποτελείται από δύο ενότητες:  Στην πρώτη ενότητα αναπτύσσονται σύγχρονες θεωρίες μάθησης (εξαρτημένης μάθησης, εποικοδομητισμού, κοινωνιογνωστικές, κοινωνικές, επεξεργασίας των πληροφοριών, τεχνολογικές κ.α.) και παρουσιάζεται η εφαρμογή των μαθησιακών αρχών και εννοιών σε εκπαιδευτικά πλαίσια. Στόχος του μαθήματος είναι να καταστήσει εμφανή τη σύνδεση μεταξύ του θεωρητικού-φιλοσοφικού πλαισίου αγωγής από τη μια, και της αντίστοιχης θεωρίας για τη μάθηση από την άλλη.